cooking 4 healthy families

Gezond koken voor jou en je familie

Tarwe – deel 1

Een reactie plaatsen

Het voedingsmiddel dat de meeste van ons als eerste lieten staan, is tarwe. Je hoort de laatste tijd veel negatieve verhalen over tarwe, denk maar aan de boeken ‘Broodbuik’, ‘Grain Brain’ of ‘de Voedselzandloper’. Je leest daarin over de klachten die je kunt ervaren bij het nuttigen van granen, en in het bijzonder tarwe. De symptomen omvatten darmklachten, zoals opgeblazen gevoel, obstipatie en geïrriteerde darmen, maar ook psychische klachten, zoals ‘brain fog’ (een gevoel van watten in je hoofd) en depressie of lusteloosheid en een algeheel gebrek aan energie. Geen van deze klachten was ons vreemd.

Al binnen een week na het stoppen met het eten van tarwe konden we een opvallend verschil in onze buik voelen. Het opgeblazen gevoel, dat er gewoon bij hoorde, was weg! We kregen ook langzaamaan steeds meer energie en de brain fog en lusteloosheid verdwenen. Je zou kunnen denken dat dit ook kan liggen aan het gezonder eten dat we in de tussentijd waren gaan doen. Maar nee! Meteen zodra we iets met tarwe hebben gegeten, speelt onze buik weer op en krijgen we weer minder energie en zelfs acné.

In tarwe, en ook in verwante granen, zoals spelt en rogge, zitten een hoop eiwitten waar je lichaam niet blij van wordt. Dit is deel van het overlevingsmechanisme van een zaadje. Die wil natuurlijk niet opgegeten worden, maar uitgroeien tot een nieuwe plant. Omdat het niet kan wegrennen, moet het iets anders bedenken. Eiwitten die hierbij helpen zijn lectines. Sommigen zijn erg giftig, anderen zorgen er alleen voor dat je spijsvertering slechter gaat werken.

De meest bekende lectine in tarwe en aanverwanten is natuurlijk gluten. Een gluten wordt gevormd door een prolamine en een glutaline. De prolamine in tarwe heet gliadine. Dit is het eiwit waarop gereageerd wordt in coeliakie (gluten intolerantie). Maar ook in mensen zonder coeliakie heeft het vervelende eigenschappen: het zorgt ervoor dat de ruimte tussen twee darmwandcellen doordringbaar wordt. Gliadine gaat tussen die cellen door, waar het gevonden wordt door macrofagen (afweercellen die alles proberen op te eten). Zij scheiden ontstekingsbevorderende stofjes uit, waarop andere afweercellen afkomen, die weer andere stofjes uitscheiden, enz. Ook worden er antilichamen geproduceerd. Dit zijn eiwitten die precies passen op stukjes van lichaamsvreemde objecten. Als dat stukje erg veel lijkt op een lichaamseigen eiwit, kunnen die antilichamen ook ons eigen lichaam beginnen aan te vallen: het begin van een auto-immuunziekte.
WGA_darm
Lectines hebben nog een andere manier om door de darm heen te dringen. Ze binden aan de oligosachariden op de celmembranen, waardoor deze ze de cel in transporteren. Aan de andere kant kunnen ze er weer uit, waar ook weer ontstekingsbevorderende stofjes op ze reageren. De afweerreactie richt zich dan niet alleen op de lectines, maar ook op de darmcellen die lectines in zich hebben. Zo wordt de darm ook vanuit het lichaam kapot gemaakt.
Volgende keer vertellen we over een ander vervelend eiwit in tarwe, Wheat Germ Agglutinin, oftwel tarwekiem agglutinine.

Geschreven door Krista

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s